Hubertuskerk

Hubertuskerk verkocht

De Hubertuskerk heeft vanaf 18 maart 2016 een nieuwe eigenaar.
Het parochiebestuur is blij een goede bestemming te hebben gevonden voor de kerk, zodat de kerk als beeldbepalend gebouw voor de gemeenschap Dongen-Vaart behouden blijft. De kerk is een rijksmonument.
De Hubertuskerk krijgt een woonbestemming. De nieuwe bewoners komen niet uit Dongen, maar hebben al kennis gemaakt met de inwoners van Dongen-Vaart en voelen zich er helemaal thuis.

Aan de voorkant van de Hubertuskerk komt een Mariakapel. Deze kapel is voor iedereen toegankelijk. De toegangsweg naar de begraafplaats en de begraafplaats zelf blijven eigendom van de parochie.

Het parochiebestuur feliciteert de nieuwe eigenaren en wenst hen heel veel woonplezier toe in het prachtige pand.

‘Met het verlaten van deze kerk houden wij niet op Kerk te zijn’
Verdriet, maar ook hoop bij afscheidsviering Sint Hubertuskerk

Door Jacqueline SchildersIMG_0074

Voor de laatste keer zat de Hubertuskerk afgelopen zondag helemaal vol vaste kerkbezoekers, buurtgenoten, genodigden en belangstellenden. Allemaal gekomen om getuigen te zijn van een lange viering bij het sluiten van de Hubertuskerk in Klein Dongen-Vaart . ‘Luister nog naar een enkele toon van een lied, een enkel woord van een verstilling, werp een laatste blik op het glas-in-lood of de houten beelden, kijk nog eens naar een kruiswegstatie en ben u ervan bewust dat deze kerk het vieringenhuis voor vijf generaties gelovigen is geweest. Deze kerksluiting doet zo zeer, dat troost onmisbaar is’, sprak pastor Gerard Oostveen aan het begin van de viering, die werd voorgegaan door bisschoppelijk vicaris Paul Verbeek en alle pastores die tot aan dit moment actief zijn geweest in deze kerk.

Vaarwel Hubertus…. en hoe nu verder?, was het thema van de laatste eucharistieviering waarin Zangkoor VIT onder leiding van Nico Koeneman en Kinderkoor de Hubkes onder leiding van Jenny Verduijn zich maximaal inspanden om het afscheid luister bij te zetten. Voordat Sjaan Huijben en haar dochter Wilhelmien, namens To Panis, vertelden over hun belevenissen in en rond de Hubertuskerk, werden tijdens de Litanie der Heiligen kaarsen ontstoken bij de 14 houten beelden die de kerk sieren. Natuurlijk mocht op deze bijzondere dag de vertelling van de Hubertuslegende niet ontbreken.

Tijdens de verkondiging begon Gerard Oostveen met de woorden: ‘Allen zijn wij verliezers. Er is zoveel wat wij moeten afstaan, dat is onbeschrijflijk. Ik sprak een rasechte 80jarige Hubertenaar die mij vertelde dat hij zolang hij zich kan heugen op dezelfde plek in deze kerk zit. Ik hoop dat dat nu ook het geval is. Deze kerk is verweven met zijn leven en dat moet hij nu afstaan’. Oostveen vertelde dat deze kerk sinds de opening in 1868, 10 pastoors en 8 kapelaans heeft gekend, die allen naar eigen inschatting zich hebben ingespannen voor deze geloofsgemeenschap. Oostveen nodigde iedereen uit om hoe dan ook ruimte te geven aan God, waar dan ook. ‘Met pijn in ons hart nemen we afscheid. Met het verlaten van deze kerk houden wij niet op Kerk te zijn’, waren zijn bemoedigende woorden.

In zijn verkondiging sprak Vicaris Paul Verbeek: ‘Hubertus Vaarwel, hoe nu verder…. Een pakkend thema waarvoor we ruim de tijd nemen. Vaarwel betekent het gaat je goed en dat klinkt wel een beetje raar, hoe kan het dit gebouw goed gaan als we er afstand van doen? Je bent geen pastor geworden om een kerk te sluiten, maar we moeten anders gaan kijken. De jas is te groot geworden en in plaats van een kleinere jas kiezen we ervoor om samen een nieuwe gemeenschap te vormen en voor elkaar te zorgen in de hoop dat we er niet ‘hondsdol’ van worden’, aldus de vicaris refererend aan de patroonheilige van deze kerk die de kracht bezat om mensen hiervan te genezen.

Natuurlijk was er ook een laatste kindernevendienst en na afloop zongen de kinderen: ‘Kom ga mee, geef mij nu je hand’. Aan het eind van de viering werden nog een keer Hubkes gewijd, een traditie die jarenlang werd gepraktiseerd. Daarna ontvingen de kinderen van de Agnesschool het door hen vervaardigde raam en werd de reliek van Hubertus, die geborgen was in de altaarsteen uit het altaar gelicht, werden alle kaarsen gedoofd en het licht van de godslamp uit de houder gehaald. Terwijl ‘De Steppe zal bloeien’, als laatste lied door alle aanwezigen werd gezongen droegen de pastores Simon Kuijten, Gerard Oostveen, Peter Derks en Rob van Sambeek de paaskaars, de relieken, het doopwater, het Chrisma, en het Bijbelboek de kerk uit. Het Eucharistische brood werd gedragen door de vicaris en de kosters begeleidden het Hubertusbeeld.

Gebouw

Buiten was er nog een korte overdenking waarin alle pastores in hun eigen woorden terugkeken op hun tijd met en in deze kerk. De drie klokken luidden voor de laatste keer en toen uiteindelijk de laatste , grote, klok verstomde werd 1 minuut stilte in acht genomen.

De deuren werden gesloten, de sleutel voor de laatste keer omgedraaid en overhandigd aan bestuurslid bouwzaken Ad Vonk, die er tot nader order zorg voor draagt. De vicaris meldde dat deze kerk vanaf dat moment gesloten was voor de eredienst. ‘ Iedereen heeft zich enorm ingespannen om ervoor te zorgen dat het gebouw bewaard mag blijven. Graag had ik u nu een mededeling gedaan over de toekomst van het gebouw, maar vanwege de complexe juridische handel en wandel kan ik daar nu geen mededeling over doen.

Dongen

Alle relieken en Heilige Zaken werden per koets en te voet het kerkdorp uitgedragen en vervolgens naar de Laurentiuskerk gebracht, waar een speciale plaats voor het beeld en de relieken is ingericht. Toen het beeld zijn nieuwe plek had gekregen, werd nogmaals het Hubertuslied gezongen en volgde een samenzijn van alle mensen die zich op enigerlei wijze betrokken voelen bij deze enerverende gebeurtenis.

Foto impressie slotviering Hubertuskerk