Slotviering Hubertuskerk

De laatste mis in de Hubertuskerk in Dongen-Vaart

Zondagochtend 5 juli zat ik in de prachtig versierde Hubertuskerk in Dongen-Vaart. Bijna onvoorstelbaar dat dit na 40 jaar dat ik hier regelmatig ben geweest, de laatste keer was dat ik in de kerkbank zat van deze kerk. Kijkend naar het beeld van de heilige Antonius en ondertussen herinneringen ophalend aan mijn moeder die vroeger altijd tot hem bad als zij iets kwijt was geraakt.
40 Jaar lang zat ik altijd op dit zelfde plekje waar ik vaak weer dezelfde bekende gezichten om me heen zag zitten.
Het koor zong prachtig en het was bijzonder om te zien dat ook daar weer vele bekenden van vroeger bij waren.

Tijdens deze laatste dienst dacht ik terug aan de vele gebeurtenissen die ik heb meegemaakt in deze mooie kerk.
De prettige herinneringen; de doop en communie van onze kinderen en later ook van de kleinkinderen. Maar ook de vrolijke kinderdiensten waarbij pastoor Machielsen vol trots rondkeek in de kerk die meer dan vol zat.
Maar ook de verdrietige herinneren; de begrafenissen van mijn beide ouders maar ook de vele andere dierbaren waarvan de afscheidsdienst in de Hubertuskerk werd gehouden.

Het was een eervolle laatste dienst in deze, mij dierbare kerk. Ik vind het fijn dat ik hierbij aanwezig was en had dit niet willen missen.
De reliek van Hubertus die uit het altaar werd gehaald, het lichten van het licht uit de Godslamp, de gebeden bij alle Heiligen en tot slot het doven van alle verlichting in de kerk waardoor de kerk in een mystieke duisternis werd omhuld, het maakte diepe indruk op mij en alle andere aanwezigen in de kerk.
Het respectvol naar buiten dragen van het beeld van de Heilige Hubertus was de afsluiting van deze indrukwekkende dienst maar ook van 40 bijzondere jaren in de Hubertuskerk.
Met een gevoel van weemoed heb ik de kerk verlaten.

Van een parochiaan uit Dongen-Vaart

‘Met het verlaten van deze kerk houden wij niet op Kerk te zijn’
Verdriet, maar ook hoop bij afscheidsviering Sint Hubertuskerk

Door Jacqueline Schilders

Voor de laatste keer zat de Hubertuskerk afgelopen zondag helemaal vol vaste kerkbezoekers, buurtgenoten, genodigden en belangstellenden. Allemaal gekomen om getuigen te zijn van een lange viering bij het sluiten van de Hubertuskerk in Klein Dongen-Vaart . ‘Luister nog naar een enkele toon van een lied, een enkel woord van een verstilling, werp een laatste blik op het glas-in-lood of de houten beelden, kijk nog eens naar een kruiswegstatie en ben u ervan bewust dat deze kerk het vieringenhuis voor vijf generaties gelovigen is geweest. Deze kerksluiting doet zo zeer, dat troost onmisbaar is’, sprak pastor Gerard Oostveen aan het begin van de viering, die werd voorgegaan door bisschoppelijk vicaris Paul Verbeek en alle pastores die tot aan dit moment actief zijn geweest in deze kerk.

Vaarwel Hubertus…. en hoe nu verder?, was het thema van de laatste eucharistieviering waarin Zangkoor VIT onder leiding van Nico Koeneman en Kinderkoor de Hubkes onder leiding van Jenny Verduijn zich maximaal inspanden om het afscheid luister bij te zetten. Voordat Sjaan Huijben en haar dochter Wilhelmien, namens To Panis, vertelden over hun belevenissen in en rond de Hubertuskerk, werden tijdens de Litanie der Heiligen kaarsen ontstoken bij de 14 houten beelden die de kerk sieren. Natuurlijk mocht op deze bijzondere dag de vertelling van de Hubertuslegende niet ontbreken.

Tijdens de verkondiging begon Gerard Oostveen met de woorden: ‘Allen zijn wij verliezers. Er is zoveel wat wij moeten afstaan, dat is onbeschrijflijk. Ik sprak een rasechte 80jarige Hubertenaar die mij vertelde dat hij zolang hij zich kan heugen op dezelfde plek in deze kerk zit. Ik hoop dat dat nu ook het geval is. Deze kerk is verweven met zijn leven en dat moet hij nu afstaan’. Oostveen vertelde dat deze kerk sinds de opening in 1868, 10 pastoors en 8 kapelaans heeft gekend, die allen naar eigen inschatting zich hebben ingespannen voor deze geloofsgemeenschap. Oostveen nodigde iedereen uit om hoe dan ook ruimte te geven aan God, waar dan ook. ‘Met pijn in ons hart nemen we afscheid. Met het verlaten van deze kerk houden wij niet op Kerk te zijn’, waren zijn bemoedigende woorden.

In zijn verkondiging sprak Vicaris Paul Verbeek: ‘Hubertus Vaarwel, hoe nu verder…. Een pakkend thema waarvoor we ruim de tijd nemen. Vaarwel betekent het gaat je goed en dat klinkt wel een beetje raar, hoe kan het dit gebouw goed gaan als we er afstand van doen? Je bent geen pastor geworden om een kerk te sluiten, maar we moeten anders gaan kijken. De jas is te groot geworden en in plaats van een kleinere jas kiezen we ervoor om samen een nieuwe gemeenschap te vormen en voor elkaar te zorgen in de hoop dat we er niet ‘hondsdol’ van worden’, aldus de vicaris refererend aan de patroonheilige van deze kerk die de kracht bezat om mensen hiervan te genezen.

Natuurlijk was er ook een laatste kindernevendienst en na afloop zongen de kinderen: ‘Kom ga mee, geef mij nu je hand’. Aan het eind van de viering werden nog een keer Hubkes gewijd, een traditie die jarenlang werd gepraktiseerd. Daarna ontvingen de kinderen van de Agnesschool het door hen vervaardigde raam en werd de reliek van Hubertus, die geborgen was in de altaarsteen uit het altaar gelicht, werden alle kaarsen gedoofd en het licht van de godslamp uit de houder gehaald. Terwijl ‘De Steppe zal bloeien’, als laatste lied door alle aanwezigen werd gezongen droegen de pastores Simon Kuijten, Gerard Oostveen, Peter Derks en Rob van Sambeek de paaskaars, de relieken, het doopwater, het Chrisma, en het Bijbelboek de kerk uit. Het Eucharistische brood werd gedragen door de vicaris en de kosters begeleidden het Hubertusbeeld.

Gebouw

Buiten was er nog een korte overdenking waarin alle pastores in hun eigen woorden terugkeken op hun tijd met en in deze kerk. De drie klokken luidden voor de laatste keer en toen uiteindelijk de laatste , grote, klok verstomde werd 1 minuut stilte in acht genomen.

De deuren werden gesloten, de sleutel voor de laatste keer omgedraaid en overhandigd aan bestuurslid bouwzaken Ad Vonk, die er tot nader order zorg voor draagt. De vicaris meldde dat deze kerk vanaf dat moment gesloten was voor de eredienst. ‘ Iedereen heeft zich enorm ingespannen om ervoor te zorgen dat het gebouw bewaard mag blijven. Graag had ik u nu een mededeling gedaan over de toekomst van het gebouw, maar vanwege de complexe juridische handel en wandel kan ik daar nu geen mededeling over doen.

Dongen

Alle relieken en Heilige Zaken werden per koets en te voet het kerkdorp uitgedragen en vervolgens naar de Laurentiuskerk gebracht, waar een speciale plaats voor het beeld en de relieken is ingericht. Toen het beeld zijn nieuwe plek had gekregen, werd nogmaals het Hubertuslied gezongen en volgde een samenzijn van alle mensen die zich op enigerlei wijze betrokken voelen bij deze enerverende gebeurtenis.

Nieuws

Zodra er iets meer bekend is over de toekomst van het gebouw dat tot zondag dienst heeft gedaan als parochiekerk, zal het Weekblad u daarover informeren.

Foto impressie slotviering Hubertuskerk